یادداشت «احمد میدری» وزیر تعاون،کار و رفاه اجتماعی، آرزوی امیرمحمد هفده ساله

 گروهی از همکارانم به زیارت خانواده شهید "امیرمحمد نظری" رفتند. "امیرمحمد نظری" جوان هفده ساله‌ای بود که در هنرستان فنی هفتم تیر در منطقه شرق تهران درس می‌خواند.

 همکارانم با انجمن پلیمر به دیدار پدر و مادر شهید رفتند. آشنائی و ارتباط ما با این مدرسه و دانش آموزانش در یک طرح شکل گرفت، وزارت کار با همکاری صاحبان کسب و کار سعی دارد که هنرستان‌ها را به مراکز آموزش فنی‌و‌حرفه‌ای و انجمن‌های صنعتی مانند انجمن پلیمر پیوند دهد، طرحی که همنوا نام دارد. همکارانم نقل می کردند که پدر آرام می گریست و مادر "امیرمحمد" از دیدار آخرش سخن می‌گفت:

 «ساعت چهار صبح به خانه آمد و گفت که پهبادها دارند ایست بازرسی‌ها را می زنند به ما هم گفته‌اند که جابجا بشوید، شاید امروز ایست و بازرسی ما را بزنند و شهید بشوم، گفتم نگو این چه حرفی است می‌زنی. روز قبلش به سلمانی رفته بود. همه اش از شهادت صحبت می‌کرد. دیروز می گفت اگر زنده ماندم با چند تا از همکلاسی‌هایم باید صحبت کنم آنها اشتباه کردند آنها دشمن را نمی شناسند، ازهمکلاسی‌هایی می‌گفت که در تظاهرات دی ماه شرکت کرده بودند»

 "امیرمحمد" دوست داشت پس از بازگشائی با همکلاسی‌هایش صحبت کند و از شکاف میان خودش و آنها جلوگیری کند.

 خیال می کردم فقط نسل ما بود که از یک طرف در هفده سالگی در جنگ شرکت کرده بود و آرزوی اتحاد از طریق گفت‌وگو با مخالف را داشته و دارد. نسل ما همواره پس از انقلاب در آرزوی بازگشت به دوره یکدلی و اتحاد سال ۵۷ است. انقلابی که همه دست در دست هم داشتند اما پس از آن از هم جدا شدند. از هم جدا شدیم یا جدامان کردند و ما برای اتحاد دوباره تلاش کردیم، تلاش برای پرکردن شکاف‌های سیاسی و اجتماعی، شکاف میان همکلاسی‌ها، بچه‌های کوچه، و بعدها میان جناح‌های سیاسی. شکافی که دل همه را به درد آورد. نسل ما همچنان در آروزی برادری و اتحاد است.

 اما "امیرمحمد" به یادمان آورد که این آرمان همچنان زنده است و مختص نسل مانیست. آرمان اتحاد و استقلال همچنان در دل نسل امیرمحمدها شعله ور است.